A do Zboisk daleko aż strach...

Jak grzyby po deszczu wyrastają na dawnych Kresach Wschodnich nowo wybudowane cerkwie. I to nie jakieś tam niepokaźne kapliczki pozostające we właściwej proporcji do warunków w jakich żyją mieszkańcy obecnej Ukrainy Zachodniej, lecz imponujące wielkością i wystrojem świątynie. Tymczasem my, Polacy, cieszymy się , kiedy na Kresach wraca do prawowitych właścicieli jakiś zdewastowany kościółek, który udaje się nam po wielu staraniach i w wielkim trudzie odremontować.

O nowych budowlach sakralnych w takich warunkach – i marzyć trudno. Kiedy więc przyjeżdżam do Zboisk i oczom moim ukazuje się imponująca świątynia Matki Bożej Nieustającej Pomocy – nie wierzę oczom. Byłam tu, kiedy kładziono fundamenty i później, kiedy powoli podnosiły się w górę mury kościoła. Każdorazowo podziw dla determinacji księdza Jagiełki, któremu władze miasta w ciągu 6 lat starań o budowę kościoła odrzuciły 5 projektów, mieszał się z wątpliwościami czy będzie on w stanie wznieść tę świątynię. Dziś myślę, że wątpliwości takie mieli również ci, którzy udzielali zezwolenia na budowę. Wybrali najtrudniejszy do zrealizowania projekt zapewne w przekonaniu, że żadna ludzka siła w takich warunkach nie zdoła go urzeczywistnić.
Niezbadane są wyroki boskie i niezbadanymi ścieżkami dociera Boża pomoc, bo oto po 3 latach kościół stoi. Jeszcze w stanie surowym, ale jest, po prostu jest!
Kiedy po 20 godzinach od chwili wyjazdu z Bytomia z kolejnym transportem darów na Kresy docieramy na Zboiska – dochodzi północ. W tej szczególnej scenerii, zaraz po przywitaniu, ksiądz Andrzej Jagiełka, z którym znamy się jeszcze z Chicago – prowadzi mnie do poświęconej 1grudnia 2001 roku dolnej kaplicy kościoła. Zapala wszystkie światła i zostawia mnie sam na sam
z umieszczonym na głównym ołtarzu Chrystusem na krzyżu i poświęconym przez Jana Pawła II wizerunkiem Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
Klęczę i płaczę - poruszona niezwykłą, mistyczną siłą tego wnętrza, które jeszcze tak niedawno było tylko wykopem pod fundamenty. Ile trzeba było nadludzkiej wiary i ludzkiego wysiłku, ile bezgranicznego zaufania Opatrzności aby ten wykop zamienił się w Dom Boży?
- Opatrzność rzeczywiście mnie wspiera - mówi ksiądz Jagiełka. – Kiedy już jest cieniutko w kasie – modlę się: Panie Boże, dopomóż i odzywa się któryś z moich amerykańskich przyjaciół.– Albo bywa, że jadę z pełnym samochodem materiałów budowlanych zdobytych „na dziko”, a więc bez dokumentów.
W kieszeni – tylko podszewka i nie ma mowy, żebym znalazł centa na zapłacenie ewentualnego cła, a granica, jak pani wie – taka, że łatwiej wielbłądowi przejść przez ucho igielne.... Ale ja, zupełnie irracjonalnie wierzę, że przejadę!
- Nocą niby lżej - dodaje, - ale też nie zawsze, bo jak człowiek trafi na służbistę, to nie ma zmiłuj się: - Z powrotem i już!
- I pani wie? Wtedy tej nocy, pięknej, bezchmurnej, księżycowej, dojeżdżam ja do granicy, a tu ni stąd ni zowąd - zrywa się burza. Nie taka zwykła, o nie.
Taka z piorunami i ulewą, że świata nie widać na wyciągnięcie ręki.
Wysiadam ja w strugach tego deszczu na odprawę, a celnik nawet z budki nosa nie wysuwa, tylko przybija pieczątki i macha ręką żeby jechać. No i co? Nie był to palec Boży?!

Nazajutrz, już w świetle dziennym oglądam górny kościół pokryty dachem. Ksiądz Andrzej wspomina przy tej okazji naszego Jóźka Dobruka, członka Zarządu bytomskiego Oddziału TML, który pomógł mu w zdobyciu blachy i innych materiałów budowlanych w wyjątkowo kryzysowej sytuacji. Krążymy po zakamarkach, które ksiądz Jagiełka określa nazwami, jakie te pomieszczenia kiedyś otrzymają: tu jest refektarz, tu sala dla dzieci, a tu miejsce spotkań dla parafian.
I oto uświadamiam sobie jak bardzo nie mieli racji ci, którzy krytykowali pomysł wznoszenia nowego kościoła w takim kształcie i z takim zapleczem. Życie parafii to przecież nie tylko udział we mszy świętej. To codzienne spotkania, uroczys-tości, wspólne przygotowania do nich i wspólne ich przeżywanie. Dla wszystkich tych działań będzie miejsce w tym kościele. Tak jak w Ameryce, w polonijnych parafiach, wokół których koncentruje się życie religijne i kulturalne Polonii.
Tu, na tej ziemi, gdzie polskość po tylekroć była skazywana na zagładę, takie miejsca są szczególnie potrzebne również po to, aby Polacy nie czuli się dziećmi gorszego Boga.
Podczas niedzielnej mszy św. – tłum ludzi. To również odpowiedź na uwagi tych, którzy wątpili w celowość budowania świątyni na obrzeżach Lwowa.
A kiedy spotykam się z członkami tej parafialnej wspólnoty i słucham opowieści o ich trudnej drodze do Boga i odnalezienia własnej tożsamości, po raz kolejny utwierdzam się w przekonaniu o zrządzeniu losu czy wręcz opatrznościowej sile sprawczej, która na północ od Podzamcza, w przedwojennej wiosce Zboiska, będącej dziś ponad stutysięczną dzielnicą Lwowa – powołała do życia kościół. Kościół – jako Dom Boży i jako wspólnotę religijną.
Do tej wspólnoty dołączył niedawno Wadim. Przyjął chrzest będąc już dobrze po trzydziestce.
Nie mogłem przejść obojętnie obok tej świątyni, której dwa skrzydła, jak ludzkie ręce, w modlitewnym geście wznoszą się do Boga. Tu odnalazłem wiarę, tu zrozumiałem kim jestem. Tu chcę być!
Jako symboliczny znak odebraliśmy, że właśnie w tym miejscu; tu, gdzie odradza się na nowo życie religijne, pierwszą mszę św. po 25 latach nieobecności
w rodzinnym mieście, odprawił z ogromnym wzruszeniem lwowianin, ksiądz Leszek Balczewski, przybyły niedawno z Chicago kapelan tamtejszego Koła Lwowian.

Kończy się tegoroczny sezon wyjazdowy. Na wiosnę znów przyjdzie pora na podróże do miejsc utraconych. Na Kresy, do Lwowa wyruszą kolejne wycieczki.
Kiedy już nacieszymy oczy widokiem miasta dla nas - najpiękniejszego na świecie i zaspokoimy swoją tęsknotę wędrówką po śladach naszej w tym mieście obecności, zajrzyjmy na Zboiska. Spójrzmy jak na ruinach naszych marzeń rośnie nowe.
To NOWE oczekuje naszego wsparcia i naszej tam obecności.

Danuta Skalska

2007-06-11 11:50:46

Wstecz | W górę | Strona startowa | Mapa serwisu | Kontakt