Nie ma mocnych

- Ostatni raz tu jestem! – zarzekam się na ukraińsko-polskiej granicy, którą przekraczam dopiero w dwanaście godzin (!!!) od chwili wyjazdu ze Lwowa. Białego orła na czerwonym tle witam jak objawienie, ciesząc się, że mam już za sobą wszystkie perturbacje związane z formalnościami po ukraińskiej stronie.

Jest we mnie żal i gorycz pomieszana ze wściekłością. Jak to? Jechaliśmy z charytatywną pomocą, wioząc tyle dobra zgromadzonego w ogromnym trudzie przez oddanych sprawie ludzi a tu.... zamiast życzliwości, zrozumienia, pomocy w dostarczeniu – problem za problemem. Więc powtarzam spoglądając na malejący za moimi plecami tryzub:
Za nic w świecie tu nie wrócę. Dosyć!
Trudno mi zrozumieć to zasłanianie się przepisami, zmieniającymi się jak w kalejdoskopie, a już na pewno w zależności od humoru strażnika, celnika, ekologa (niepotrzebne skreślić). Tu pieczątka, tam pieczątka, podpis, jeszcze jeden i jeszcze jeden. No i za każdym razem czekasz człowieku. Bo mają przerwę, albo po prostu tylko ochotę na to, by popatrzeć jak ty, Polaczku stoisz na granicy. Chcą ci pokazać – jak niewiele tu znaczysz i na ile od nich zależysz. Zwariować można!
- To pierwszy taki duży transport i ostatni! – przysięgam sobie.
Ale zanim jeszcze dojadę do Bytomia – złość mi mija. Myślę sobie: No dobrze, wściekam się na służby graniczne, ale czemu są winni mieszkający tam Polacy?
Mam ich zostawić, bo tych paręnaście godzin stresu wyprowadziło mnie
z równowagi? A oni przecież tam muszą stale....

Organizujemy więc następny transport i jeszcze jeden i jeszcze jeden.....
- Zdobyłam dwa tysiące kaftaników dla niemowląt!
Mamy paręset paczek proszku do prania!
Dziś przywiozłam kilka tysięcy zestawów witamin!
Pan Stachurka nie odmówił nam i tym razem. Mamy makaron! – cieszą się z kolejnych zdobyczy członkowie bytomskiego Oddziału Towarzystwa Miłośników Lwowa, organizacji członkowskiej Światowego Kongresu Kresowian. Pomieszczenia magazynowe – pękają w szwach. Serce rośnie na widok równo poukładanych paczek z odzieżą, kosmetykami, żywnością, lekami.
Od tamtego, pamiętnego wyjazdu w październiku 2000 - to już piąty transport i kolejne wyzwanie dla ludzi, którzy ten transport organizują. Mam w pamięci nie tylko „atrakcje” na polsko-ukraińskiej granicy ale i zbiórkę darów do pierwszego transportu. Kartony z żywnością i odzieżą wnoszone na piętro do Centrum Kresowego, a potem , w dniu wyjazdu – w pocie czoła znoszone w dół. A w międzyczasie te stosy darów zajmujące wszystkie pomieszczenia biurowe i magazynowe. Trzeba było ekwilibrysty, by w tym prowizorycznym magazynie poruszać się i na co dzień funkcjonować.

To prawdziwe zrządzenie losu, że mamy magazyn. Inaczej nie zdołalibyśmy sobie poradzić. Windą na górę jadą kolejne paczki, a potem całe palety na wózkach wjeżdżają do TIR-a. Tym sposobem wyekspediowaliśmy do tej pory na Wschód jakieś 10 ton, na ponad 163 tysiące złotych. A piąty transport ma być rekordowy!

Po ponad dwudziestu godzinach od chwili wyjazdu z Bytomia, po granicznych zawirowaniach i przymusowym rozładunku transportu w Czerwonogradzie wjeżdżamy do Lwowa. Zmęczeni do granic możliwości, wściekli, bo tylko ze szczątkową ilością darów, które zdołaliśmy pomieścić w mikrobusie. Cały nasz transport, o wartości około 200 tys. złotych będzie przez dwa tygodnie czekał na pozwolenie władz celnych, szczegółową kontrolę, po której dopiero trafi do Lwowa, a stamtąd dalej: do Doliny, Kałusza, Tarnopola, Drohobycza.
My tu cieszymy się, że tego tak dużo, a okazuje się, że gdyby było mniej, to i pewnie problem byłby mniejszy. Bo jeśli TIR i tyle towaru, to i uwagi temu trzeba odpowiednio więcej poświęcić. Na przykład parę tygodni. W takich momentach opadają ręce i nie dziwią słowa pracowników Polskiej Akcji Humanitarnej:
Na Ukrainę? Nie jeździmy. Już wolimy do Czeczenii.
A my, mając stale w pamięci słowa „Jeślibym kiedy zapomniał o nich i Ty, wielki Boże na niebie – zapomnij o mnie” - jeździmy.
Bo oni tam przecież czekają.
Zostawić w Dolinie tych wszystkich starszych ludzi, którym tak pomogły zdobyte ostatnio lekarstwa? Zostawić w polskich szkołach dzieci, które cieszyły się ze słodyczy i soków? Zapomnieć o tym, że tam trzeba witamin, środków czystości i odzieży? I o tym, jak cieszył się ten starszy człowiek, który pierwszy raz od trzydziestu lat dostał w prezencie nowe ubranie?
Nazajutrz powtórna wizyta w Czerwonogradzie i rozmowy z ojcami miasta, ale okazuje się, że władze celne – to państwo w państwie. Nie ma mocnych.

Od tamtego czasu minęło 1,5 roku. Transport, o którym piszę nie dotarł do adresatów. Przywłaszczyli go sobie Ukraińcy z Czerwonogradu i nie ma od tego odwołania.
A my?
Bogatsi wiedzą i doświadczeniem, że deklaracje przywódców narodu sobie, a lokalni „czynownicy” – sobie, nie ryzykujemy już, wiedząc, że w tym kraju pod żółto-siną flagą trzeba by i pięciu pokoleń, aby coś zmieniło się na lepsze.
W myśl znanej prawdy, że małą łyżeczką też się człowiek naje - wysyłamy teraz zebrane dary „okazją”: autobusem wycieczkowym, mikrobusem , którym zjawia się u nas ksiądz Panasowiec z Doliny czy ksiądz Jagiełka ze Zboisk.

Staram się jeszcze jak tylko mogę dostrzec i te dobre sprawy, które dzieją się na tej ziemi; kiedyś polskiej, a dziś ukraińskiej. Oto uczestniczę w uroczystym otwarciu siedziby Arcybiskupów Lwowskich, oddanej na razie w niewielkiej części prawowitym właścicielom.
To prawdziwy cud, że do tego doszło! – mówi ze wzruszeniem Kardynał Marian Jaworski Metropolita Lwowski.
Chcemy tu żyć, na tej ziemi jak bracia – deklaruje piękną polszczyzną
obecny na tej uroczystości Metropolita Grekokatolicki Lubomyr Husar.
Na razie, jak widać, wszystko pozostaje w sferze pobożnych życzeń..

Danuta Skalska

2007-06-11 12:05:32

Wstecz | W górę | Strona startowa | Mapa serwisu | Kontakt